Anneler Günü'ne değişik bir açıdan bakabilmek..

Anneler Günü

Özel günlerin kendisine değil de kutlanma biçimine karşı çıkan ben, Anneler Günü için de düşündüklerimi yazıya dökeyim istedim. 
Bilmeyeniniz yoktur, Amerika'lı küçük Anna Jarvis, 1907 yılında annesinin ölüm tarihinin özel bir gün olması için kampanya başlatmış ve o kadar başarılı olmuştur ki bu çabası, günümüze dek gelebilmiştir. Çıkış noktasına baktığımda gayet duygusal, gayet sevgi dolu bir gün diye düşünürüm bu nedenle mayısın ikinci pazarını. Annesini kaybetmişler tarafında yer aldığım için, hüzün de olur içimde bir taraftan. Benim gibi bir çok kişi de duygusallaşır eminim ki.. Böylesi duygusal, böylesi basit insani duyguları içeren bir günün, eskiden olduğu gibi karanfillerle kutlanmasını isterdim açıkçası..

karanfil anlamlıdır..

Yaşayan annelere sevgi dolu bir öpücük ve bir demet karanfil, aramızdan ayrılanların mezarlarına bırakacağımız içten bir gözyaşı ve yine bir demet karanfil bu günü özüne yakışır şekilde anlamlı kılmaya yetmez mi sizce de?

Hatta bir demet olmasına da gerek yok, bir tek karanfil bütün bu duyguları anlatmaz mı?

Oysa maalesef karanfilli Anneler Günü anmaları da, diğer bir çok saf ve güzel alışkanlığımız gibi gerilerde kaldı. Karanfiller, günümüzün en değerli metası olan paraya çoktan yerini bıraktı bile..Medyada haftalar öncesinden "anneleriniz pırlanta kadar değerli, 750 TL'lık hediye alana, bir kolye de bedava" gibi kampanyalar başlıyor. En pahalı hediyenin sevginin en büyük göstergesi olacağı vurgulanıyor. Aslında bilinç altına direkt mesajlar gönderiliyor. Belki çoğu anne, sadece karanfil hediye eden çocuğuna ve elbette daha pahalı bir hediye almayan eşine içten içe küsüyor. "Sevgi, parayla satın alınamadığı gibi parayla gösterilemeyen bir duygudur." gerçeği de akıllara gelmiyor doğal olarak.. 
     Olayın metalaştırılması bir yana, başka bir boyutu daha var elbet. Afişlerin, reklam bombardımanlarının, özel kampanyaların, özel etkinliklerin yoğunlaştırıldığı bu günler, annelerini kaybedenler için adeta eziyet haline geliyor. Çok özlem çekse de çocuk sahibi olmayı başaramayan kadınlar, bu yüzden içten içe daha da mahsunlaşıyor.. Okula yırtık ayakkabıyla giden yoksul çocuklar, reklamlarda gördükleri hediyeleri alamadıkları için içlerindeki isyan belki de bir kat daha alevleniyor..
      Yani abartmasak, biraz empatiyle yaklaşabilsek daha iyi olmaz mı? Sevgililer Günü'nde tek taş hediye almayan aşıklar, Anneler Günü'nde pırlanta kolye almayan çocuklar, Babalar Günü'nde altın kol düğmesi almayan evlatlar sevgisiz değiller.. Sevgi dediğimiz şey, bir tatlı söz, bir gülümseme, özel bir davranışla gösterildiğinde çok daha anlamlıdır bence..
      Gelin bu Anneler Günü'nde bir değişiklik yapın, annenize taze karanfil götürün. O'nu öpün, koklayın. Ne kadar çok sevdiğinizi söyleyin. Hatta O'na kendi ellerinizle güzel bir pazar kahvaltısı hazırlayın.. Eğer hayatta değilse bir demet karanfille mezarını ziyaret edin. Yani bu Anneler Günü'nüz sevginin en sıcak, en doğal haliyle ve  meta zorlamalarının ötesinde geçsin..
      ........

      Bütün annelerin kutsal ellerini yürekten öpüyorum, Anneler Günü'nün sevgi dolu geçmesini diliyorum..